HISTORIA POLAŃCZYKA...

Pochodzenie nazwy wsi Polańczyk
Od samego początku istnienia wsi używane były dwie wersje jej nazwy. Pierwsza w brzmieniu POLESCZAŃSKIE lub POLESZCZAŃSKIE miała charakter lokalizujący praosadę wsi na terenach uzyskanych po wykarczowaniu i zagospodarowaniu lesz­czynowych lasków /po-leszczynskie/.
Nazwa ta zachowała się do czasów współczesnych w wersji PODLESZCZYNY, odnoszącej się do przysiółka POLAŃCZYKA, kolebki wsi. Rodowód drugiej nazwy w brzmieniu POLAŃSKIE, a później POLAŃCZYK nawiązuje do słowa "polana", czyli miejsca powstałego w terenie leśnym po usunięciu drzew.
Obydwie wersje są względem siebie bliskoznaczne. Pierwszy właściciel wsi Piotr Kmita, a potem jego spatkobiercy tj. ród Stadnickich używali wersji pierwszej-POLES-CZAŃSKIE. Skłonił ich do tego prawdopodobnie fakt, że w skład ich dużych posiadłości na terenie dzisiejszych Bieszczadów wchodziła wieś POLANA oraz leżąca tuż obok niej niewielka osada o nazwie POLAŃCZYK, nazywana później SEREDNIE, a dziś SEREDN1E MAŁE.
W dokumentach historycznych niezwiązanych z dziejami tych dwu rodów utrwaliła się zaś druga wersja nazwy. Świadczą o tym zapiski wykonane w trakcie działu dóbr rodziny Balów z 1598 r.*, a także użycie tej wersji w orzeczeniu Królewskiego Trybunału Lubelskiego wydanego w 1655 r. w sprawie z powództwa Pobiedzińskich przeciw Stadnickim.**.
W II połowie XVII wieku właścicielem kilku wsi na terenie Ziemi Sanockiej został Stanisław Zielonka, pochodzący z okolic Przemyśla.
Wchodząc w posiadanie wsi POLESZCZAŃSKIE przyjął w 1674 r. drugą wersję nazwy wsi, która w brzmieniu POLAŃCZYK zachowała się do czasów współczesnych. W tym samym okresie przestała istnieć nazwa POLAŃCZYK odnosząca się do wsi leżącej nie opodal POLANY.
Nazwana została ona SEREDNIE. Słowo "polańczyk" powstało poprzez podwójne zdrobnienie wyrazu "polana". Pierwsze zdrobnienie wynikło z zastosowania sufiksu – anka /polanka/, a drugie wzmac­niające wyraz już zdrobniały, powstało po dodaniu sufiksu -czyk / polań- czyk/

polana - polanka - Polańczyk

Tego rodzaju formy deminutywne stosowano w owym czasie dość powszechnie na południowo-wschodnich kresach Rzeczpospolitej.

* Acta castrensia sanotiensia 23 s. 1125 –Archiwum Państwowe we Lwowie
** Teki Schneidra Nr 1260 - Archiwum Państwowe w Krakowie